บน‘ดวงจันทร์’มีอะไร ทำไมมีมูลค่าทางเศรษฐกิจจนมหาอำนาจ-บิ๊กเทคเร่งลงทุน

เมื่อวันที่ 1 เมษายน 2569 ที่ผ่านมา เปลวไฟสีส้มลุกโชนจากแท่นปล่อยจรวด ณ ศูนย์อวกาศเคนเนดี รัฐฟลอริดา ก่อนที่จรวด Space Launch System จะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมนักบินอวกาศ 4 คนบนยาน Orion ในภารกิจ Artemis II นี่คือหมุดหมายสำคัญของการสำรวจอวกาศยุคใหม่ และเป็นครั้งแรกในรอบกว่าครึ่งศตวรรษที่มนุษย์กลับเข้าใกล้ดวงจันทร์อีกครั้ง

ทว่าภาพของยานอวกาศที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความเวิ้งว้างของอวกาศ ไม่ได้เป็นเพียงสัญลักษณ์ของความสำเร็จทางวิศวกรรมเท่านั้น หากแต่สะท้อนการเปลี่ยนผ่านครั้งใหญ่ของโลก จากยุคแห่งการสำรวจสู่ “ยุคแห่งการแข่งขันเพื่อครอบครองทรัพยากรและอิทธิพลในอวกาศ” สิ่งที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงจินตนาการทางวิทยาศาสตร์ กำลังกลายเป็น “สมรภูมิใหม่” ของผลประโยชน์เชิงยุทธศาสตร์และเศรษฐกิจระดับโลก

นอกจากนี้ สมรภูมินี้ยังไม่ได้มีเพียงสหรัฐอเมริกาเป็นผู้เล่นหลัก มหาอำนาจอีกฝั่งอย่าง ‘จีน’ ก็ได้ประกาศเป้าหมายอย่างชัดเจนในการส่งมนุษย์ลงจอดบนดวงจันทร์ภายในปี 2573 พร้อมแผนต่อยอดสู่การสร้างฐานถาวรในระยะยาว ขณะที่ยุโรป ญี่ปุ่น อินเดีย ออสเตรเลีย และอีกหลายสิบประเทศ ต่างเร่งเดินหน้าโครงการอวกาศของตนเองอย่างจริงจัง เพื่อไม่ให้พลาดโอกาสในเกมระดับโลกครั้งนี้

ในขณะเดียวกัน ภาคเอกชนก็เข้ามามีบทบาทอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน บริษัทเทคโนโลยีและอวกาศชั้นนำของโลกกำลังทุ่มงบลงทุนมหาศาล เพื่อพัฒนาเทคโนโลยี การขนส่ง และโครงสร้างพื้นฐานนอกโลก คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า “ใครจะไปถึงดวงจันทร์ได้ก่อน” แต่คือ “บนพื้นผิวที่ดูแห้งแล้งและเงียบงันนั้น แท้จริงแล้วมีทรัพยากรหรือศักยภาพทางเศรษฐกิจอะไรซ่อนอยู่ จนทำให้ทั้งโลกต้องเร่งเข้าไปจับจอง”

บนดวงจันทร์มีสมบัติอะไรซ่อนอยู่ ทำไมจึงอาจเป็นคลังทรัพยากรใหม่ของโลก

ภาพจำของดวงจันทร์ในสายตาของคนส่วนใหญ่มักเป็นเพียงพื้นผิวสีเทาแห้งแล้ง เต็มไปด้วยหลุมอุกกาบาตและความเวิ้งว้าง แต่ข้อค้นพบทางวิทยาศาสตร์ในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมาได้พลิกมุมมองนี้อย่างสิ้นเชิง เพราะแท้จริงแล้ว ดวงจันทร์ไม่ได้ว่างเปล่า หากแต่เป็นแหล่งสะสมทรัพยากรที่มีศักยภาพทางเศรษฐกิจอย่างมหาศาล

พื้นผิวของดวงจันทร์ถูกปกคลุมด้วยชั้นดินที่เรียกว่า “รีโกลิธ” (Regolith) ซึ่งเป็นหินบดละเอียดที่เกิดจากการถูกอุกกาบาตพุ่งชนซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดหลายพันล้านปี ภายในชั้นดินนี้อุดมไปด้วยธาตุสำคัญ ไม่ว่าจะเป็นแคลเซียม อะลูมิเนียม เหล็ก ไทเทเนียม แมกนีเซียม และซิลิกา ซึ่งล้วนเป็นวัตถุดิบหลักที่สามารถนำมาใช้สำหรับการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานบนดวงจันทร์ในอนาคตได้

เมื่อทรัพยากรเหล่านี้มีอยู่บนดวงจันทร์เอง แนวคิดการใช้ทรัพยากรในพื้นที่ (in-situ resource utilization) จึงกลายเป็นแนวทางสำคัญในการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์บนดวงจันทร์ เพื่อลดการขนส่งวัสดุจากโลกลง ในทางปฏิบัติ องค์การอวกาศยุโรป (ESA) ได้สนับสนุนบริษัท Metalysis ให้พัฒนาเทคโนโลยีสกัดออกซิเจนจากรีโกลิธ ซึ่งช่วยเพิ่มทั้งความคุ้มค่าและความเป็นไปได้ของการใช้ทรัพยากรบนดวงจันทร์ในระยะยาว

อย่างไรก็ตาม ทรัพยากรที่สร้างความตื่นตัวมากที่สุดไม่ได้อยู่ในพื้นที่ที่มองเห็นได้ทั่วไป แต่ซ่อนอยู่ในบริเวณที่มืดมิดที่สุดของดวงจันทร์ นั่นคือปล่องภูเขาไฟใกล้ขั้วโลกใต้ซึ่งไม่เคยสัมผัสกับแสงอาทิตย์มาก่อน โดยในปี 2561 ภารกิจ Chandrayaan-1 ของอินเดีย ซึ่งติดตั้งเครื่องมือ Moon Mineralogy Mapper ของ NASA ได้ยืนยันการค้นพบน้ำแข็งในพื้นที่เงาถาวรเหล่านี้ ถือเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของการสำรวจดวงจันทร์

นอกจากนี้ ข้อมูลล่าสุดจากยาน Lunar Reconnaissance Orbiter ของ NASA ที่เผยแพร่ในเดือนตุลาคม 2567 ยังแสดงให้เห็นว่า ทรัพยากรน้ำแข็งบนดวงจันทร์มีการกระจายตัวกว้างขวางกว่าที่เคยประเมินไว้มาก

ความสำคัญของทรัพยากรนี้ไม่ได้อยู่แค่ในเชิงวิทยาศาสตร์ แต่มีนัยทางเศรษฐกิจ เพราะน้ำแข็งสามารถแปรรูปเป็นน้ำดื่ม ออกซิเจนสำหรับการหายใจ และไฮโดรเจนสำหรับใช้เป็นเชื้อเพลิงจรวดได้ ซึ่งหมายความว่า ดวงจันทร์มีศักยภาพที่จะพัฒนาเป็น “สถานีเติมเชื้อเพลิง” กลางอวกาศ ซึ่งจะช่วยลดต้นทุนของภารกิจไปยังดาวอังคารและอวกาศห้วงลึกได้อย่างมีนัยสำคัญ

ในขณะเดียวกัน ทรัพยากรที่ถูกจับตามองมากที่สุดในเชิงยุทธศาสตร์และพลังงานคือ “ฮีเลียม-3” (Helium-3) ไอโซโทปที่แทบไม่มีอยู่บนโลก แต่กลับสะสมอยู่บนดวงจันทร์ในปริมาณมหาศาล เนื่องจากดวงจันทร์ไม่มีสนามแม่เหล็กคอยปกป้องเหมือนโลก ทำให้ลมสุริยะสามารถพัดพาฮีเลียม-3 มาสะสมบนพื้นผิวอย่างต่อเนื่องตลอดหลายพันล้านปี โดยนักวิทยาศาสตร์ประเมินว่าบนดวงจันทร์อาจมีฮีเลียม-3 มากกว่า 1 ล้านตัน

ฮีเลียม-3 ถูกมองว่าเป็นเชื้อเพลิงแห่งอนาคตสำหรับเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชันนิวเคลียร์ เนื่องจากให้พลังงานสูงและก่อให้เกิดกากกัมมันตรังสีน้อยกว่าวัสดุนิวเคลียร์ในปัจจุบัน นอกจากนี้ ดวงจันทร์ยังเป็นแหล่งของแร่หายาก (Rare Earth Elements) เช่น นีโอดีเมียม อิตเทรียม และยูโรเพียม ซึ่งมีบทบาทสำคัญในอุตสาหกรรมยุคใหม่ ตั้งแต่มอเตอร์รถยนต์ไฟฟ้า กังหันลม ไปจนถึงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขั้นสูง 

เมื่อพิจารณาในภาพรวม ดวงจันทร์จึงไม่ได้เป็นเพียงวัตถุทางดาราศาสตร์ที่โคจรรอบโลกอีกต่อไป แต่กำลังกลายเป็น “คลังทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์” ของมนุษยชาติ ที่ทั้งมหาอำนาจและภาคเอกชนต่างเร่งลงทุนเพื่อช่วงชิงโอกาสในการเข้าถึง ก่อนที่การแข่งขันในอวกาศยุคใหม่จะเข้มข้นขึ้นอีกในทศวรรษข้างหน้า

ขุมทรัพย์เศรษฐกิจใหม่ มูลค่า 1.7 แสนล้านดอลลาร์

เมื่อพิจารณาในเชิงตัวเลข ดวงจันทร์ถือว่าเป็น “ขุมทรัพย์” ที่มีมูลค่ามหาศาล โดยปัจจุบันมีการประเมินว่าเศรษฐกิจดวงจันทร์ (Lunar Economy) ที่กำลังก่อตัวอาจมีมูลค่าสูงถึงราว 170,000-200,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐภายใน 20 ปีข้างหน้า ครอบคลุมตั้งแต่ธุรกิจการสื่อสาร ระบบนำทาง ไปจนถึงการขนส่งและโลจิสติกส์ในอวกาศ

หนึ่งในทรัพยากรที่จุดกระแสความสนใจอย่างมากคือ “ฮีเลียม-3” ซึ่งมีศักยภาพเป็นเชื้อเพลิงแห่งอนาคตของพลังงานฟิวชัน ในเดือนกันยายน 2568 บริษัทคริโอเจนิกส์จากฟินแลนด์ Bluefors ได้ลงนามข้อตกลงกับสตาร์ทอัพ Interlune เพื่อจัดซื้อฮีเลียม-3 จากดวงจันทร์ในปริมาณสูงถึง 10,000 ลิตรต่อปี คิดเป็นมูลค่าราว 300 ล้านดอลลาร์ ข้อตกลงนี้จึงไม่ใช่เพียงดีลทางธุรกิจทั่วไป แต่เป็นสัญญาณสำคัญว่า “เศรษฐกิจดวงจันทร์” กำลังเคลื่อนจากแนวคิดเชิงทฤษฎีสู่ตลาดจริงเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์

ทั้งนี้ หากมองโดยรวม แกนสำคัญของเศรษฐกิจดวงจันทร์สามารถแบ่งออกได้เป็นหลายมิติ มิติแรกคือ “การสกัดทรัพยากรโดยตรง” หรือการขุดเจาะแร่ธาตุจากพื้นผิวดวงจันทร์เพื่อนำกลับมาใช้บนโลก โดย Interlune ได้ร่วมมือกับผู้ผลิตอุปกรณ์อุตสาหกรรม Vermeer พัฒนาเครื่องขุดดินไฟฟ้าสำหรับใช้งานบนดวงจันทร์ ซึ่งต้นแบบสามารถประมวลผลดินได้มากถึง 100 เมตริกตันต่อชั่วโมง บริษัทมีแผนส่งภารกิจในปี 2570 เพื่อตรวจสอบความเข้มข้นของฮีเลียม-3 ก่อนจะเดินหน้าสร้างโรงงานนำร่องในปี 2572

มิติที่สองคือ “การใช้ทรัพยากรในพื้นที่” หรือ In-Situ Resource Utilization (ISRU) ซึ่งเป็นแนวคิดการใช้วัตถุดิบที่มีอยู่บนดวงจันทร์ให้เกิดประโยชน์โดยตรง เพื่อลดต้นทุนการขนส่งจากโลก ตัวอย่างเช่น การสกัดออกซิเจนจากชั้นรีโกลิธเพื่อใช้ในการดำรงชีวิต การผลิตเชื้อเพลิงจรวดจากน้ำแข็งเพื่อรองรับภารกิจไปยังดาวอังคาร และการนำวัสดุบนดวงจันทร์มาใช้ก่อสร้างฐานปฏิบัติการถาวร

ทั้งนี้ นาซ่าตั้งเป้าพัฒนาเทคโนโลยีสกัดน้ำแข็งจากขั้วใต้ของดวงจันทร์ไม่น้อยกว่า 15 เมตริกตันภายในปี 2573 เพื่อผลิตออกซิเจนอย่างน้อย 10 เมตริกตัน และไฮโดรเจนอีก 2 เมตริกตัน

ในระยะยาว มิติที่มีนัยสำคัญมากที่สุดคือบทบาทของดวงจันทร์ในฐานะ “ท่าเรืออวกาศ” หรือศูนย์กลางเชื่อมต่อสู่การสำรวจอวกาศห้วงลึก เนื่องจากแรงโน้มถ่วงของดวงจันทร์มีเพียงหนึ่งในหกของโลก การปล่อยยานอวกาศจากพื้นผิวดวงจันทร์จึงใช้พลังงานต่ำกว่าโลกมาก ส่งผลให้ต้นทุนภารกิจลดลงอย่างมหาศาล 

ผู้ที่สามารถพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ฐานเติมเชื้อเพลิงและสถานีปฏิบัติการบนดวงจันทร์ได้ก่อน จะมีความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์ในการสำรวจดาวอังคาร ดาวเคราะห์น้อย และพื้นที่ลึกในระบบสุริยะ เปรียบเสมือนการครอบครอง “ท่าเรือน้ำลึก” ที่สำคัญที่สุดในยุคการค้าโลก ดังนั้น การแข่งขันเพื่อยึดพื้นที่บนดวงจันทร์จึงไม่ใช่เพียงเรื่องของศักดิ์ศรี แต่เป็นการกำหนดอำนาจเชิงเศรษฐกิจและยุทธศาสตร์ในอวกาศสำหรับศตวรรษข้างหน้า

สงครามอวกาศ การแข่งขันที่ดุเดือดกว่าที่เห็น

ปัจจุบัน การแข่งขันเพื่อช่วงชิงอิทธิพลบนดวงจันทร์ในศตวรรษที่ 21 มีความซับซ้อนมากกว่ายุคที่สหรัฐอเมริกาและสหภาพโซเวียตเผชิญหน้ากันในโครงการ Apollo อย่างชัดเจน เนื่องจากการแข่งขันไม่ได้จำกัดอยู่เพียงสองมหาอำนาจแบบตัวต่อตัวอีกต่อไป แต่ได้เปลี่ยนรูปแบบไปสู่ “การแข่งขันเชิงพันธมิตร” ที่มีหลายประเทศรวมตัวกันเป็นสองขั้วอำนาจขนาดใหญ่บนเวทีอวกาศ

ขั้วแรกคือโครงการ Artemis ที่นำโดย NASA ซึ่งปัจจุบันมีประเทศเข้าร่วมลงนามในกรอบความร่วมมือ Artemis Accords แล้วถึง 61 ประเทศ โครงสร้างของโครงการนี้ถูกออกแบบให้กระจายทั้งต้นทุนและภาระทางเทคนิคไปยังพันธมิตรหลายฝ่าย European Space Agency รับหน้าที่พัฒนา European Service Module สำหรับยาน Orion ขณะที่ญี่ปุ่นเข้ามามีบทบาทด้านโลจิสติกส์และระบบอยู่อาศัย และแคนาดาได้รับโอกาสส่งนักบินอวกาศ Jeremy Hansen เข้าร่วมภารกิจ Artemis II

อีกด้านหนึ่งคือโครงการ International Lunar Research Station (ILRS) ที่นำโดยจีนและรัสเซีย ซึ่งประกาศความร่วมมือกันตั้งแต่ปี 2564 เพื่อสร้างฐานถาวรบนดวงจันทร์ พร้อมเปิดรับประเทศและองค์การระหว่างประเทศเข้าร่วม ปัจจุบัน ILRS มีประเทศและองค์การระหว่างประเทศเข้าเป็นสมาชิกแล้วรวม 17 ราย รวมถึงเบลารุส ปากีสถาน อียิปต์ และแอฟริกาใต้ 

นอกจากนี้ จีนยังผลักดันยุทธศาสตร์เชิงรุกผ่านแคมเปญ “5-5-5” ที่ตั้งเป้าดึงดูด 50 ประเทศ 500 สถาบัน และนักวิจัย 5,000 คน ให้เข้ามามีส่วนร่วมในโครงการวิทยาศาสตร์ดวงจันทร์ภายในต้นทศวรรษ 2570

มิติด้านยุทธศาสตร์สะท้อนชัดผ่านท่าทีของผู้นำหน่วยงานอวกาศ Jared Isaacman ที่ระบุว่าโลกกำลังเข้าสู่การแข่งขันครั้งใหญ่กับคู่แข่งที่มีทั้งศักยภาพและความมุ่งมั่นในการท้าทายความเป็นผู้นำของสหรัฐฯ ขณะที่ Bill Nelson อดีตผู้บริหาร NASA เคยแสดงความกังวลว่าจีนอาจพยายามอ้างสิทธิ์เหนือพื้นที่ยุทธศาสตร์อย่างขั้วโลกใต้ของดวงจันทร์ หากจีนสามารถส่งคนไปถึงบริเวณนั้นก่อนสหรัฐฯ

ฝั่งจีนเองก็เดินหน้าอย่างจริงจังเช่นกัน โดยในเวทีประชุมที่เซี่ยงไฮ้ Pei Zhaoyu หัวหน้าวิศวกรภารกิจนักบินอวกาศปี 2571 ได้นำเสนอแผนโครงสร้างพื้นฐานสำหรับฐานดวงจันทร์ ตั้งแต่การติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ขนาดใหญ่ ระบบส่งพลังงาน ไปจนถึงแผนพัฒนาเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์บนดวงจันทร์ภายในปี 2578

ในเชิงปฏิบัติการ จีนเตรียมส่งภารกิจ Chang’e-7 ในปี 2569 เพื่อสำรวจพื้นที่ขั้วโลกใต้ และตามด้วย Chang’e-8 ในปี 2571 เพื่อทดสอบเทคโนโลยีการใช้ทรัพยากรในพื้นที่ (in-situ resource utilization) ขณะที่ฝั่ง Artemis ก็มีเป้าหมายในพื้นที่เดียวกัน

ท้ายที่สุด ทั้งสองขั้วกำลังมุ่งหน้าไปยัง “จุดยุทธศาสตร์เดียวกัน” คือขั้วโลกใต้ของดวงจันทร์ ซึ่งเชื่อว่ามีแหล่งน้ำแข็งและทรัพยากรสำคัญจำนวนมาก และสิ่งนี้เองที่นำไปสู่คำถามเชิงโครงสร้างระดับโลกที่ยังไม่มีคำตอบชัดเจน เมื่อมหาอำนาจหลายฝ่ายไปถึงพื้นที่เดียวกันพร้อมกัน กติกาในการเข้าถึง ใช้ประโยชน์ และแบ่งปันทรัพยากรบนดวงจันทร์ จะถูกกำหนดโดยใคร และบนหลักการใด

ความฝันอันยิ่งใหญ่กับความท้าทายที่รออยู่

อย่างไรก็ตาม แม้ภาพอนาคตของ “เศรษฐกิจดวงจันทร์” จะดูน่าตื่นเต้นและเต็มไปด้วยโอกาส แต่เส้นทางไปสู่จุดนั้นยังเผชิญอุปสรรคสำคัญหลายด้าน ทั้งเชิงเทคนิค กฎหมาย และจริยธรรม ที่ยังไม่มีคำตอบชัดเจน

ในมิติทางเทคนิค สภาพแวดล้อมของดวงจันทร์ถือว่าโหดร้ายกว่าที่คาดไว้มาก ดินหรือเรโกลิธมีลักษณะเป็นอนุภาคแหลมคมคล้ายเศษแก้วและมีคุณสมบัติเกาะติดสูง สามารถแทรกเข้าไปอุดตันข้อต่อและกัดกร่อนเครื่องจักรได้อย่างรวดเร็ว 

ขณะเดียวกัน สภาวะสุญญากาศบนดวงจันทร์ยังทำให้สารหล่อลื่นระเหยง่าย ส่งผลต่อประสิทธิภาพของระบบกลไก และแม้จะใช้หุ่นยนต์อัตโนมัติ การควบคุมจากโลกก็ยังต้องเผชิญกับความหน่วงของสัญญาณหลายวินาที ซึ่งจำกัดความแม่นยำและความต่อเนื่องของการปฏิบัติงาน

ข้อจำกัดด้านพลังงานก็เป็นอีกหนึ่งโจทย์ใหญ่ เนื่องจากบางพื้นที่ของดวงจันทร์ต้องเผชิญ “กลางคืน” ที่ยาวนานราว 14 วัน ทำให้แผงโซลาร์เซลล์ไม่สามารถผลิตพลังงานได้อย่างต่อเนื่อง การออกแบบระบบพลังงานสำหรับฐานถาวรจึงต้องรองรับช่วงเวลาที่ไร้แสงอาทิตย์อย่างยาวนาน ซึ่งเป็นความท้าทายเชิงวิศวกรรมในระดับโครงสร้างพื้นฐาน 

ขณะเดียวกัน แม้ฮีเลียม-3 จะถูกมองว่าเป็นทรัพยากรพลังงานแห่งอนาคต แต่เทคโนโลยีฟิวชันที่ใช้เชื้อเพลิงชนิดนี้ยังอยู่ในขั้นทดลอง และยังไม่มีหลักประกันว่าจะสามารถพัฒนาไปสู่การใช้งานเชิงพาณิชย์ได้เมื่อใด

ในมิติทางกฎหมาย ภูมิทัศน์ของการกำกับดูแลยังคงมีความคลุมเครือ และตามไม่ทันความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี โดยสนธิสัญญาอวกาศภายนอกปี 2510 แม้จะวางหลักการสำคัญเรื่องการไม่อ้างสิทธิอธิปไตยเหนือวัตถุท้องฟ้า แต่กลับไม่ได้ให้ความชัดเจนในประเด็นการสกัดทรัพยากรและการจัดสรรผลประโยชน์ ส่งผลให้เกิด “ช่องว่างทางกฎหมาย” ที่ยังไม่มีคำตอบชัดเจน

ในขณะเดียวกัน ประเทศต่าง ๆ ยังเริ่มออกกฎหมายภายในของตนเอง หรือจัดทำความตกลงความร่วมมือในลักษณะสมัครใจ ทำให้ระบบกำกับดูแลมีแนวโน้ม “กระจัดกระจาย” มากขึ้น โดยเฉพาะสหรัฐอเมริกา ซึ่งถือว่าได้เปรียบในมิตินี้ หลังประกาศใช้กฎหมายในปี 2558 ที่เปิดทางให้ภาคเอกชนสามารถถือครองทรัพยากรที่สกัดจากอวกาศได้ แม้แนวทางดังกล่าวจะยังไม่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ในระดับนานาชาติ

อย่างไรก็ตาม ประเด็นที่สำคัญที่สุดอาจไม่ใช่ประเด็นทางเทคโนโลยีหรือกฎหมาย แต่เป็นคำถามเชิงจริยธรรมที่ยังไม่มีใครตอบได้ และอาจหาคำตอบได้ยากกว่ามาก นั่นก็คือคำถามที่ว่า ทรัพยากรบนดวงจันทร์ควรเป็น “สมบัติร่วมของมนุษยชาติ” หรือควรจะกลายเป็นทรัพย์สินของประเทศและบริษัทที่มีศักยภาพในการเข้าถึงก่อน เนื่องจากนักวิชาการจำนวนหนึ่งเริ่มตั้งข้อสังเกตว่า หากการสกัดทรัพยากรจากอวกาศเกิดขึ้นจริงในระดับอุตสาหกรรม อาจทำให้มูลค่าของทรัพยากรบางประเภทบนโลกลดลง และก่อให้เกิดผลกระทบเชิงลบต่อประเทศกำลังพัฒนาอย่างไม่สมดุล โดยเฉพาะประเทศที่พึ่งพาการส่งออกทรัพยากรธรรมชาติเป็นหลัก

ดังนั้น ในท้ายที่สุด แม้ดวงจันทร์จะส่องแสงอย่างเท่าเทียมไปยังทุกพื้นที่บนโลก คำถามสำคัญคือ ความมั่งคั่งที่ซ่อนอยู่บนนั้นจะถูกกระจายอย่างเป็นธรรมด้วยหรือไม่ และนี่คือโจทย์ใหญ่ที่มนุษยชาติต้องหาคำตอบให้ได้ ก่อนที่การแสวงหาผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจบนดวงจันทร์จะก้าวจากแนวคิดไปสู่ความเป็นจริงในเชิงอุตสาหกรรม

อ้างอิง: NASA, CNSA, Bluefors, Interlune, USGS, Nature, ESA, New Space Economy, The Diplomat, IEEE Spectrum, Visual Capitalist, Space insider, Payload Space, ZME Science, Euro News, The Conversation, Futurism, Gravel2Gavel