
เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน 2569 “สวนดุสิตโพล“ มหาวิทยาลัยสวนดุสิต สำรวจความคิดเห็นของประชาชนทั่วประเทศ เรื่อง “สารพิษปนเปื้อนในแม่น้ำ” กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 1,193 คน (สำรวจาทางออนไลน์และภาคสนาม) ระหว่างวันที่ 17-20 พฤศจิกายน 2569 สรปผลได้ ดังนี้
1.จากข่าวปัญหาสารพิษปนเปื้อนในแม่น้ำ ท่านมีความกังวลมากน้อยเพียงใด
อันดับ 1 กังวลมาก 46.94%
อันดับ 2 ค่อนข้างกังวล 42.25%
อันดับ 3 ไม่ค่อยกังวล 8.71%
อันดับ 4 ไม่กังวลเลย 2.10%
2. ท่านกังวลเรื่องใดบ้าง
อันดับ 1 สารพิษตกค้างในอาหาร เช่น ปลา ผัก ข้าว 76.78%
อันดับ 2 ความปลอดภัยของน้ำประปาและน้ำดื่ม 75.69%
อันดับ 3 สารพิษสะสมในร่างกาย ส่งผลต่อสุขภาพระยะยาว 69.82%
3. ท่านเชื่อมั่นว่ารัฐบาลจะสามารถแก้ไขปัญหาสารพิษปนเปื้อนในแม่น้ำได้มากน้อยเพียงใด
อันดับ 1 ไม่ค่อยเชื่อมั่น 44.01%
อันดับ 2 ไม่เชื่อมั่นเลย 41.91%
อันดับ 3 ค่อนข้างเชื่อมั่น 10.90%
อันดับ 4 เชื่อมั่นมาก 3.18%
4. ท่านคิดว่าอุปสรรคในการแก้ปัญหาสารพิษปนเปื้อนในแม่น้ำคืออะไร
อันดับ 1 การบังคับใช้กฎหมายไม่จริงจัง อาจมีผลประโยชน์ทับซ้อน 74.35%
อันดับ 2 หน่วยงานรัฐแก้ไขปัญหาล่าช้า 71.84%
อันดับ 3 ขาดการตรวจสอบและเปิดเผยข้อมูลอย่างต่อเนื่อง 67.39%
5. ท่านคิดว่ารัฐบาลควรเร่งดำเนินการเรื่องใดมากที่สุด
อันดับ 1 ตรวจคุณภาพน้ำและอาหาร เปิดเผยผลตรวจให้ประชาชนทราบ 72.42%
อันดับ 2 จัดทำแผนฟื้นฟูแม่น้ำและระบบนิเวศในระยะยาว 71.17%
อันดับ 3 เจรจากับประเทศที่เกี่ยวข้อง แก้ปัญหามลพิษข้ามพรมแดน 65.05%
* หมายเหตุ ผู้ตอบสามารถระบุความคิดเห็นได้มากกว่า 1 เรื่อง (ค่าร้อยละจึงคำนวณในแต่ละข้อ)
ดร.พรพรรณ บัวทอง ประธานสวนดุสิตโพล มหาวิทยาลัยสวนดุสิต ระบุว่า ปัญหาสารพิษปนเปื้อนกำลังสร้างความกังวลต่อความปลอดภัยของอาหาร น้ำดื่ม และสุขภาพของประชาชน โดยเฉพาะความเชื่อมั่นต่อความสามารถของรัฐบาล
ในการแก้ไขปัญหาที่ยังอยู่ในระดับต่ำ รัฐบาลจึงควรเร่งตรวจสอบและเปิดเผยข้อมูลอย่างโปร่งใส บังคับใช้กฎหมายอย่างจริงจัง และแก้ไขปัญหาที่ต้นเหตุ เพื่อป้องกันผลกระทบต่อสุขภาพของประชาชนและสิ่งแวดล้อม
ดร.พรธิดา เทพประสิทธิ์ ผู้อำนวยการศูนย์สิ่งแวดล้อม คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยสวนดุสิต กล่าวว่า วิกฤตการปนเปื้อนสารพิษในแหล่งน้ำสำคัญทางภาคเหนือและลุ่มน้ำระหว่างประเทศ สะท้อนความตื่นตระหนกและความกังวลอย่างสูงต่อการดำรงชีวิตและสุขภาวะระยะยาวของประชาชน ผลสำรวจชี้ว่าความกังวลสูงสุด 3 อันดับแรก ล้วนเชื่อมโยงกับปัจจัย 4 และความปลอดภัยในชีวิตประจำวัน แสดงให้เห็นว่ามลพิษทางน้ำไม่ใช่เพียงปัญหาสิ่งแวดล้อม แต่เป็นภัยคุกคามโดยตรงต่อห่วงโซ่อาหารและระบบสุขาภิบาลน้ำดื่มของครัวเรือน ขณะเดียวกันประชาชนยังมองเห็นอุปสรรคสำคัญในการทำงานของภาครัฐ การคลี่คลายวิกฤตและฟื้นฟูความเชื่อมั่นจึงต้องเดินหน้าควบคู่กันทั้งมาตรการเร่งด่วนและยุทธศาสตร์ ระยะยาว เริ่มตั้งแต่การเยียวยาผู้ได้รับผลกระทบด้านสุขภาพและอาชีพเกษตร-ประมงไปจนถึงการฟื้นฟูระบบนิเวศลุ่มน้ำอย่างยั่งยืน โดยนำงบประมาณจากค่าธรรมเนียมสิ่งแวดล้อมมาบำบัดสารพิษตกค้างในตะกอนดิน ตามหลักลักผู้ก่อมลพิษเป็นผู้จ่าย (Polluter Pays Principle) ควบกับการสร้างธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อมที่เข้มแข็ง ดังนั้น ภาครัฐจึงไม่อาจพึ่งพาเพียงการสื่อสารเชิงรับได้อีกต่อไป หากแต่ต้องแสดงความมุ่งมั่นเชิงนโยบายผ่านการดำเนินงานที่วัดผลได้ เพื่อฟื้นฟูความไว้วางใจของประชาชนในระยะยาว
Advertisement