
นายศุภชัย ใจสมุทร สส.บัญชีรายชื่อ และประธานฝ่ายกฎหมายพรรคภูมิใจไทย โพสต์ข้อความผ่านเฟซบุ๊ก ระบุว่า ร้อง ป.ป.ช. เอง พอผลไม่ถูกใจ กลับตั้งคำถามกับ ป.ป.ช. แล้วจะร้องไปทำไม? ผมอ่านข่าวที่นายนิพิฏฐ์ อินทรสมบัติ ออกมาตั้งคำถามต่อ ป.ป.ช. หลังได้รับหนังสือแจ้งผลการพิจารณาเรื่องร้องเรียนกรณีข้อกล่าวหาเสนอสินบน 40 ล้านบาทแล้ว มีคำถามที่อยากฝากไว้ ตกลงต้องการความยุติธรรม หรือต้องการเพียงผลการพิจารณาที่ตรงกับความเชื่อของตัวเอง?
เมื่อมีข้อสงสัยก็ยื่นเรื่องร้องเรียนต่อ ป.ป.ช. ซึ่งเป็นองค์กรตามรัฐธรรมนูญ แต่เมื่อ ป.ป.ช. พิจารณาแล้วมีมติไม่รับเรื่องไว้ดำเนินการไต่สวน กลับออกมาตั้งคำถามต่อกระบวนการตรวจสอบ หนังสือ ป.ป.ช. ลงวันที่ 11 พฤศจิกายน 2569 ระบุชัดเจนว่า กรณีรัฐมนตรีว่าการกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ไม่ปรากฏพฤติการณ์แห่งการกระทำความผิดตามข้อกล่าวหาที่จะดำเนินการไต่สวนต่อไปได้
ส่วนผู้ถูกร้องอีกสองราย ป.ป.ช. ได้ส่งเรื่องคืนหน่วยงานสอบสวนที่เกี่ยวข้องเพื่อดำเนินการตามกฎหมายต่อไป
หากเห็นว่ากระบวนการพิจารณาไม่ครบถ้วน เช่น ไม่ได้เรียกผู้ร้องไปให้ปากคำ ก็สามารถตั้งคำถามและขอให้ชี้แจงตามกฎหมายได้ แต่การไม่ได้ถูกเรียกไปให้ปากคำเพียงอย่างเดียว ยังไม่ใช่ข้อพิสูจน์ว่า ป.ป.ช. ปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ
การร้องเรียนเป็นสิทธิ การวิจารณ์เป็นสิทธิ แต่การกล่าวหาว่ากระบวนการไม่ถูกต้องก็ต้องมีเหตุผลและหลักฐานเช่นเดียวกันผมไม่ต้องการเห็นการเมืองที่ใช้หลักการเพียงเวลาที่เป็นประโยชน์กับฝ่ายตนเองเวลาจะกล่าวหาคนอื่น ต้องการให้สังคมเชื่อทันที แต่เมื่อผลการตรวจสอบไม่สนับสนุนข้อกล่าวหา กลับไม่ยอมรับผลโดยไม่มีเหตุผลทางกฎหมายที่เพียงพอดีใส่ตัว ชั่วให้คนอื่น ไม่ควรเป็นมาตรฐานของนักการเมืองคนใด
คนที่เคยเป็นผู้แทนราษฎร เป็นนักกฎหมายยิ่งควรแสดงแบบอย่างของการเคารพกฎหมาย การใช้เหตุผล และการยอมรับกระบวนการตรวจสอบอย่างมีหลักการ
เพราะสิ่งที่คนรุ่นหลังเรียนรู้ ไม่ใช่เพียงคำพูดของนักการเมือง แต่คือพฤติกรรมที่นักการเมืองแสดงออกให้เห็นอย่าให้คนรุ่นหลังเข้าใจผิดว่า ประชาธิปไตยคือการยอมรับเฉพาะผลที่ตัวเองพอใจหากเห็นว่าผลการพิจารณาผิดพลาด ก็จงแสดงข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายมาโต้แย้งให้ชัดเจนความยุติธรรมต้องยืนอยู่บนหลักฐานและกฎหมาย ไม่ใช่อารมณ์หรือความพอใจของใครคนใดคนหนึ่ง!
Advertisement