ยายรับสิ้นสากทุบหลานตาย ยัวะขี้ใส่หม้อข้าว ผัวใหม่ปัดเอี่ยวฆ่าร่ำไห้รอพ้นคุก (คลิป)

เมื่อวันที่ 23 มิ.ย. 65 เจ้าหน้าที่ตำรวจ สภ.สามโคก รับแจ้งเหตุเด็กหญิง 6 ขวบเสียชีวิต อยู่ภายในห้องเช่าเลขที่ 2 ของหอพักแห่งหนึ่งในพื้นที่ซอยวัดสะแก ต.สามโคก อ.สามโคก จ.ปทุมธานี ทราบชื่อภายหลัง น้องดวงใจ (นามสมมติ) เมื่อเจ้าหน้าที่ไปถึงพบว่าสภาพศพนอนเสียชีวิตอยู่บนที่นอน พบบาดแผลฉกรรจ์ที่ศีรษะ ขมับขวายุบ ขอบตาซ้ายเขียว ชายโครงซ้ายเขียวช้ำ หน้าท้องบวม อวัยวะเพศเขียวช้ำ นิ้วมือซ้ายบวมช้ำเลือดช้ำหนอง แขนซ้ายมีรอยคล้ายถูกของมีคม ตามร่างกายมีบาดแผลตกสะเก็ด

แพทย์ระบุเสียชีวิตมาแล้วประมาณ 2-4 ชั่วโมง ส่วนสาเหตุยังไม่สามารถระบุได้แน่ชัด เจ้าหน้าที่กู้ภัยฯจึงนำศพส่งสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ รพ.ธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ เพื่อผ่าพิสูจน์หาสาเหตุอย่างละเอียดอีกครั้ง

ล่าสุด วันที่ 24 มิ.ย. 65 เวลา 16.00 น. นางละออ ยายของเด็กรับสารภาพถึงสาเหตุที่น้องดวงใจเสียชีวิต เกิดจากช่วงประมาณ 18.00-19.00 น. ของวันที่ 22 มิ.ย. 65 เจ้าตัวอ้างว่าน้องดวงใจมีพฤติกรรมที่ซน ฉี่ไม่เป็นที่เป็นทางจึงหมดความอดทน คว้าเอาสากไม้ที่ใช้สำหรับตำพริกตีไปที่ร่างกายของน้อง 2-3 ครั้ง หลังจากนั้นน้องก็นอนแน่นิ่งไป จนกระทั่งเวลา 20.00 น. ตนมารู้อีกทีว่าน้องเสียชีวิตแล้ว เพราะเขย่าเรียกไม่รู้สึกตัว

เบื้องต้นเจ้าหน้าที่ตั้งข้อหา 1 ข้อคือ ทำร้ายร่างกายผู้อื่นจนถึงแก่ความตาย ส่วนด้านของนายไพบูลย์ สามี เจ้าหน้าที่กันไว้เป็นพยาน ไม่มีความผิด เพราะไม่ได้อยู่ขณะที่นางละออตีหลานจนเสียชีวิต

นางพิศมัย (นามสมมติ) พยาน บอกว่าด้วยความที่ตัวเองพักอยู่ห้องตรงข้ามกับนางละออจึงมักจะบังเอิญเห็นเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดบ่อย อย่างวันที่ 12 มิ.ย. 65 เวลาประมาณ 15.00 น. ขณะที่ตนออกมาตากผ้าที่หน้าห้อง ก็เห็นว่านางละออเปิดประตูตั้งไว้ และเหตุการณ์ภายในห้องคือน้องละออถือขวดแก้วเปล่าไล่ตีตามร่างกายของน้องดวงใจ ตั้งแต่ในห้องน้ำจนมาถึงกลางห้อง แล้วก็ใช้เท้าถีบน้องจนกระเด็นไปติดฝาผนัง จากนั้นก็ลากน้องดวงใจมายังกลางห้อง แล้วก็กระทืบด้วยเท้าไปที่บริเวณหน้าอกหลายครั้ง ทำแบบนี้ซ้ำจนถึง 17.00 น. ตอนนั้นตนพยายามจะใช้โทรศัพท์ถ่ายคลิป แต่สามีของนางละออหันมาเห็นเสียก่อน จึงปิดประตูห้องไป

เช้าของวันที่ 13 มิ.ย. 65 เห็นว่าน้องดวงใจที่ใส่เสื้อกล้ามอยู่ในห้อง มีสภาพเขียวช้ำไปหมดทั้งตัว ที่ตรงกลางศีรษะมีผ้าก๊อซแปะอยู่ 2 จุด สีหน้าแววตาดูเศร้าและเจ็บปวด แต่ไม่พูดอะไร ตนก็ไม่ได้ถามด้วย แล้วหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงเด็กร้องออกมาจากห้อง นางละออตลอด ตอนนั้นยังคิดอยู่เลยว่าน้องดวงใจเป็นผู้ชายเพราะโกนหัว

ยอมรับว่าพอเกิดเหตุแบบนี้ขึ้นก็รู้สึกเสียใจ เพราะหากวันนั้นตนตัดสินใจโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจน้องดวงใจก็คงไม่เสียชีวิต มันติดอยู่อย่างเดียวคือเกรงว่าจะเป็นเรื่องภายในครอบครัว ตนเข้าไปยุ่งจะเดือดร้อน หลังจากเกิดเหตุก็แอบรู้สึกหวั่นใจนิดหน่อย เมื่อคืนนอนไม่หลับ เพราะช่วงประมาณตี 3 ได้ยินเสียงสุนัขที่อยู่ในห้องของนางละออ เห่าหอนอยู่ประมาณ 10-15 นาที แล้วก็ได้ยินเสียงตะกุยตะกาย แต่ไม่ได้รู้สึกกลัววิญญาณของน้องดวงใจ เมื่อคืนก็ได้มีการสวดมนต์ให้น้องไปบ้างแล้ว

เวลา 09.00 น. ที่สถาบันนิติเวชโรงพยาบาลธรรมศาสตร์เฉลิมพระเกียรติ จ.ปทุมธานี นางสาวณิชารีย์ แดหวา อายุ 26 ปี ผู้เป็นแม่, นายจาตุรงค์ ภากล้า อายุ 31 ปี ผู้เป็นพ่อ และนายณรงฤทธิ์ ทองชุมศรี อายุ 25 ปี สามีใหม่ของนางสาวณิชารีย์ ทั้ง 3 คนเดินทางมาจาก จ.ภูเก็ต เพื่อเข้ารับศพน้องดวงใจ หนังสือรับรองการตายระบุสาเหตุว่า "สมองกระทบกระเทือนจากศีรษะได้รับบาดเจ็บ สันนิษฐานจากการทารุณกรรม"

นางสาวณิชารีย์ ผู้เป็นแม่ที่กำลังตั้งครรภ์ลูกสาว 7 เดือนกับสามีใหม่ร้องไห้ตลอดเวลา บางช่วงก็เอามือกุมหน้าอก ก่อนจะพยุงโลงศพของลูกขึ้นรถมูลนิธิร่วมกตัญญ ขณะที่นายจาตุรงค์ ผู้เป็นพ่อยืนดูการเคลื่อนย้ายโลงศพของลูกสาว สีหน้าเคร่งเครียดและเศร้า ทั้งนี้ ครอบครัวเลือกสถานที่ตั้งบำเพ็ญกุศลศพ ตั้งใจจะสวดอภิธรรมศพแล้วฌาปนกิจศพทันที เนื่องจากทั้งหมดไม่ได้มีญาติหรือครอบครัวอยู่ที่นี่

นายจาตุรงค์ เปิดใจว่า ตั้งแต่คลอด 29 เม.ย. 59 น้องดวงใจก็อยู่กับตนและนางสาวณิชารีย์ จนกระทั่งลูกสาวอายุ 1 ขวบครึ่ง หลังจากนั้นประมาณปลายปี 2560 ตนกับนางสาวณิชารีย์มีปัญหาและแยกทางกัน แต่ลูกก็ยังอยู่กับตน ส่วนนางสาวณิชารีย์ก็ไปมีสามีใหม่ ทำให้ตั้งแต่ปลายปี 2560 ถึงปลายปี 2562 รวม 2 ปี ลูกอยู่กับตนตลอด ตนก็ถูกชาวบ้านร้องเรียนไปยังมูลนิธิปวีณาฯว่าทำร้ายร่างกายลูก ทำให้ทางมูลนิธิปวีณาฯเข้ามารับลูกสาวตนไปอยู่ที่โรงเรียนประจำแห่งหนึ่งใน จ.ภูเก็ต ซึ่งตนยอมรับว่าตอนนั้นที่ต้องทุบตีลูกก็เพราะตนต้องการจะให้อยู่ในโอวาท ให้เชื่อฟังเท่านั้น ตนทั้งทำงานและเลี้ยงดูลูกไปด้วย

กระทั่งต้นปี 2564 ตนถูกดำเนินคดีเกี่ยวกับ พ.ร.บ.ยาเสพติด แล้วในช่วงกลางปี 2564 นางสาวณิชารีย์ก็มาปรึกษากับแม่ตนว่าจะส่งลูกไปอยู่กับนางละออที่ จ.นนทบุรี ซึ่งเป็นห้องเช่าที่นางละอออยู่ในตอนนั้น เพราะนางละออยื่นมือมาให้การช่วยเหลือ บอกว่าจะช่วยเลี้ยงดู ทำให้แม่ตนยอมให้นางณิชารีย์พาลูกมาอยู่กับนางละออที่ จ.นนทบุรี ส่วนตนยังอยู่ในคุก ยังตัดสินใจอะไรไม่ได้

ต่อมา 7 ก.ค. 64 นางณิชารีย์พาน้องดวงใจมาอยู่กับนางละออที่ห้องเช่าใน จ.นนทบุรี แล้วนางละออพาลูกไปอยู่ในมูลนิธิรับเลี้ยงดูเด็กของชาวต่างชาติ จ.นนทบุรี ต้นเดือนมี.ค. 65 ตนพ้นโทษออกมาประสานนางละออว่าจะขอรับลูกกลับมาเลี้ยงที่บ้าน จ.ภูเก็ต ซึ่ง นางละออก็ตกลง จึงไปรับลูกตนออกมาจากมูลนิธิรับเลี้ยงดูเด็กของชาวต่างชาติในช่วงกลางเดือนมี.ค.65 โดยบอกทางมูลนิธิฯว่าจะส่งลูกกลับไปให้ตนที่ จ.ภูเก็ต แต่ด้วยความที่การรับตัวเด็กออกไปต้องมีการทำเรื่องยื่นเอกสารตามขั้นตอน ทางมูลนิธิจึงยังไม่ได้ออกจากมูลนิธิในตอนนั้น ประจวบเหมาะกับว่าช่วงต้นเดือนเม.ย.65 มูลนิธิปิดเทอม และอนุญาตให้เด็กกลับไปอยู่กับครอบครัวที่บ้านได้ ด้านของนางละออจึงรับลูกตนออกมาพักอาศัยอยู่ที่ห้องเช่าเกิดเหตุ จ.ปทุมธานี พร้อมกับตกลงกับตนว่าวันที่ 19 พ.ค. 65 จะพาลูกกลับไปหาตนที่ จ.ภูเก็ต แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พาไป ตนก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับลูก

ตนมาทราบเรื่องอีกทีคือช่วงเวลาประมาณ 19.00 น.ของวันที่ 22 มิ.ค. 65 โดยญาติของนางละออเป็นคนโทรมาบอกให้ตนโทรศัพท์ไปหานางละออ แต่ไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้งแรกตนก็ไม่ได้โทรไป จนกระทั่งผ่านไปสัก 10 นาที ญาติของนางละออก็โทรมาบอกให้ตนโทรศัพท์ไปหานางละอออีกรอบ ปลายสายยอมบอกว่า "น้องดวงใจไม่อยู่แล้วนะ" วินาทีนั้นตนก็ไม่อยากจะเชื่อ พยายามถามย้ำว่าเรื่องจริงหรือเปล่า นางละออบอกเพียงสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงแข็งว่า "ดวงใจไม่อยู่แล้ว ที่ผ่านมาพวกมึงไม่ดูแลลูก" ก่อนจะตัดสายตนทิ้งไปทันที

ด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูก จึงพยายามประสานขอดูรูปสภาพของลูกจากมูลนิธิ เช้าของวันที่ 23 มิ.ย. 65 ถึงได้เห็นสภาพบาดแผลฉกรรจ์ทั้งหมด มั่นใจว่าลูกสาวโดนทุบตีแน่นอน เพราะบาดแผลมันฉีกขาด มีรอยยุบ รอยเขียวช้ำร่างกาย และอวัยวะเพศ บวกกับจากที่ติดตามข่าวตลอดทั้งวัน ก็เห็นบทสัมภาษณ์ของชาวบ้านที่บอกว่าได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้มาเรื่อย ๆ ก่อนจะเสียชีวิต

ตนยืนยันเลยว่าที่ผ่านมา ขณะที่น้องดวงใจยังอยู่กับตนที่ จ.ภูเก็ต ตนดูแลเลี้ยงดูดี อาจจะมีทุบตีบ้าง เพราะความจำเป็นให้ลูกเชื่อฟังเท่านั้น แต่ลูกก็ไม่ถึงขั้นต้องร้องขอชีวิต กลับกันคือหากลูกทนโดนตนตีไม่ไหว ลูกก็จะวิ่งหนี เพราะฉะนั้นการที่ลูกโดนนางละออทุบตีจนชาวบ้านได้ยินเสียงลูกร้องขอชีวิตว่า "หนูไม่ไหวแล้ว หนูยอมแล้ว" หมายความว่าต้องสุด ๆ แล้วจริง ๆ

การตัดสินใจเก็บศพลูกสาวไว้ที่วัดก่อน ยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความประสงค์ของตนคนเดียว เป็นความประสงค์ของครอบครัวตนด้วย เพราะอย่างน้อยเมื่อก่อนตนและครอบครัวก็เป็นคนเลี้ยงดูลูกส่งเข้าโรงเรียน แต่ที่ตนไม่สามารถเลี้ยงดูต่อได้ก็เพราะตนเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด จนต้องติดคุก ดังนั้นทุกอย่างที่ทำในตอนนี้ก็เพราะไม่ยอมให้ลูกตายฟรี หากเป็นไปได้ตนก็อยากส่งชันสูตรรอบ 2 ด้วยซ้ำ แต่หากนางละออซึ่งตนเชื่อว่าเป็นคนทุบตีลูกตนจนเสียชีวิตถูกดำเนินคดีตามกฎหมาย ตนก็จะไม่ส่งชันสูตรรอบ 2 แล้วทำการเผาศพลูกทันที ตนไม่เชื่อเด็ดขาดว่าบาดแผลที่เกิดขึ้น คือการวิ่งชนกรงเหล็กกั้นหมา

ส่วนพี่สาวของผู้เสียชีวิต อายุ 10 ขวบบอกกับเจ้าหน้าที่ว่าเรื่องจดหมายที่น้องดวงใจเขียนนั้น น้องอายุ 6 ขวบไม่น่าจะเขียนเองได้

นางสาวณิชารีย์ แม่ของน้องดวงใจ บอกว่า ที่ผ่านมาตนก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับแม่ เนื่องจากพ่อกับแม่แยกทางกันตั้งแต่ตนยังเล็ก ตนอยู่กับพ่อที่ จ.ภูเก็ต เพิ่งจะเห็นหน้าแม่ครั้งแรกก็ตอนอายุ 10 ขวบแล้ว และไม่ได้อยู่ด้วยกันด้วย ไม่ค่อยผูกพัน รู้แค่ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ แต่ไม่ได้สนิทใจ จึงอธิบายยากว่านิสัยใจคอของแม่เป็นยังไง แต่เวลาเจอกันแม่ก็ไม่เคยทุบตีตน

ทั้งนี้แม่ไม่เคยเอ่ยปากขอเงินตรง ๆ เลย บวกกับแม่เปลี่ยนเบอร์โทรบ่อย ตนจึงติดต่อแม่ลำบาก แต่จริงแล้วหากแม่ต้องการเงินค่าเลี้ยงดูหรือค่ารักษาพยาบาลให้ลูกของตน แม่ก็น่าจะบอกตน หากติดต่อตนไม่ได้ ทำไมไม่โทรหาพี่ชายตน เพราะตนกับพี่ชายตนก็อยู่ไม่ไกลกัน ที่สำคัญตนย้ายชื่อของลูกตนมาอยู่กับนางละออที่ จ.ปทุมธานี แล้ว เพราะฉะนั้นสิทธิการรักษาของเด็กแรกเกิดถึง 12 ขวบก็ควรจะรักษาฟรีในโรงพยาบาลรัฐหรือเปล่า แล้วทำไมถึงไม่เอาลูกตนไปรักษา เว้นแต่ตั้งใจจะปล่อยไว้

ที่ผ่านมาตนไม่เคยรู้มาก่อนว่าลูกจะมีบาดแผลขนาดนี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกถูกโกนหัว มารู้ทุกอย่างอีกทีคือตอนที่ลูกเสียชีวิตว่าเมื่อวันที่ 16 มิ.ย. 65 แม่พาลูกตนขับ จยย. แล้วชนหมาข้างทางทำให้น้องมีบาดแผลที่ศีรษะบางส่วน จึงต้องโกนผมเพื่อทายา แล้วเรื่องกรงเหล็กกั้นหมา ตนไม่เคยรู้มาก่อนว่าแม่พาลูกของตนมาอยู่ที่หอพักเกิดเหตุ เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่ตนนำลูกมาให้กับแม่เป็นหอพักอีกที่หนึ่ง ซึ่งไม่มีกรงเหล็กกั้นหมาแบบนี้ ครั้งสุดท้ายที่ตนได้คุยกับลูกคือเมื่อเดือนเม.ย. 65 แต่ไม่ได้คุยกับลูกโดยตรง คุยผ่านแม่และถามว่า "ลูกทำอะไร ลูกอยู่ไหน" ตอนนั้นแม่ก็บอกว่าลูกปิดเทอมแล้ว ลูกกำลังนอนหลับ แล้วก็มารู้อีกทีคือตอน 19.00 น. ของวันที่ 22 มิ.ย. 65 ว่าลูกเสียชีวิตแล้ว

ยอมรับว่าพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ตนก็ทำใจไม่ได้เหมือนกัน เพราะตอนแรกที่ไว้ใจเอาลูกมาให้นางละออเลี้ยงดู เพราะคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแม่และลูกของตนก็เป็นหลานของเขา บวกกับว่าตอนนั้นตนยังไม่มีศักยภาพมากพอที่จะเลี้ยงดูลูก เนื่องจากนายจาตุรงค์ติดคุก แล้วแม่ก็อาสาเข้ามาช่วยเองด้วยซ้ำ ดังนั้นถ้าถามว่าแม่ถูกดำเนินคดีตนสามารถให้อภัยได้ไหม อย่างแรกเลยคือต้องปล่อยให้เป็นไปตามกระบวนการของกฎหมาย ส่วนเรื่องให้อภัย ลำบากใจมากที่จะตอบคำถามนี้

"คนหนึ่งก็แม่ คนหนึ่งก็ลูก แต่แม่หนูยังอยู่ แต่ลูกหนูไม่อยู่แล้วไง หนูทำใจไม่ได้หรอก เพราะชีวิตเด็กคนหนึ่งกำลังโต ปล่อยให้แล้วแต่พ่อเขาตัดสินแล้วกัน เพราะใจลึก ๆ ตนก็รู้สึกว่าใครทำอะไรไว้ก็จะได้อย่างนั้น ยังไงก็หนีไม่พ้น"

"อีกว่าสิ่งหนึ่งที่สะเทือนใจมากคือ ตอนที่หนูมาส่งลูก ลูกแฮปปี้ ลูกมีชีวิต แต่ตอนที่หนูมารับลูก ลูกกลับไม่มีชีวิต เป็นร่างไร้วิญญาณ ไม่มีลางสังหรณ์อะไรเลย" ตนขอให้ลูกไปสู่ภพภูมิที่ดี ยอมรับว่าหลังจากทราบว่าลูกเสียชีวิต ใจหนึ่งก็คิดเหมือนกันว่าอยากให้ดวงวิญญาณของน้องดวงใจมาเกิดเป็นลูกคนใหม่ที่อยู่ในครรภ์ของตน แต่ใจหนึ่งก็กลัวว่าลูกจะลำบาก ถ้าเขาเลือกเกิดได้ก็อยากให้เขาเป็นและเกิดในครอบครัวที่พร้อมกว่านี้น่าจะดีกว่า ส่วนกับนางละออตนไม่มีอะไรจะพูด แค่อยากให้เขายอมรับในสิ่งที่เขาทำก็แค่นั้น ขนาดเมื่อเช้าตอนที่ตนไปโรงพักและได้เจอกัน ตนเลือกที่จะไม่คุยด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่าจะมีปากเสียงกัน

นายไพบูลย์ สามีของนางละออ ตาเลี้ยงของน้องดวงใจ ยอมรับทั้งน้ำตาว่าเหตุการณ์วันที่ 22 มิ.ย. 65 ตนไม่เห็นจริง เพราะออกไปทำงานตั้งแต่ 18.00 น. แล้วตอนที่ออกไป เหตุการณ์ทุกอย่างก็ปกติ ยังไม่มีการทำร้ายใด ๆ เกิดขึ้น จนกระทั่งตอน 21.00 น. ลูกสาวคนโตโทรศัพท์หาตนว่าน้องเสียชีวิตแล้ว ตนจึงรีบขับ จยย. กลับมาและสอบถามกับภรรยาว่าเกิดอะไรขึ้น ภรรยาก็เล่าแค่ว่าไม่รู้ หลานขอกินน้ำ ขอกินนม แล้วก็ง่วงนอนหลับไป แต่ไม่ได้เล่าว่าได้ตีหลานก่อนหน้านี้

ยอมรับว่าที่ผ่านมาภรรยามักจะทุบตีหลานและลูกวัย 10 ขวบจริง เพราะเด็กซน ส่วนใหญ่จะตีด้วยมือเพื่อสั่งสอน แต่กับหลานอาจจะโดนตีหนักกว่าหน่อย บางครั้งก็ใช้สาก ใช้มีดตี แต่ไม่มีเจตนาจะให้ถึงตาย เพราะบางครั้งหลานก็อุจจาระใส่ที่นอน แล้วหยิบไปใส่ในหม้อหุงข้าว หยิบใส่จานข้าว หรือปัสสาวะเรี่ยราด ทำให้ภรรยาโมโห ตนก็พยายามห้ามว่าอย่าตีแรง อย่าใช้ข้าวของตีตลอด แต่ภรรยาไม่ฟัง ภรรยาก็เป็นคนจิตใจดี ไม่ได้มีภาวะเครียดอย่างตอนที่สอบปากคำ เพราะทำใจรับสารภาพทุกอย่าง แต่มีช่วงหนึ่งภรรยากอดคอตนแล้วร้องไห้ เพราะหลังจากนี้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว และเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป

ตนอยากจะบอกกับภรรยาว่า "อดทนนะ ผมจะรออยู่นี่แหละ ไม่ไปไหน จะทำงานและสู้เอาฎ และกับดวงวิญญาณของน้องดวงใจ หลานที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของภรรยา ตนก็อยากจะบอกว่า "ให้ขึ้นสวรรค์ ไปเป็นนางฟ้าตัวน้อย" ส่วนกับน้องแก้วตาลูกสาวแท้ ๆ ที่ตอนนี้ไปอยู่กับเจ้าหน้าที่ ตนยอมรับว่าใจจริงก็อยากจะไปรับลูกกลับมาอยู่ด้วยที่ห้องนี้ แต่ไม่แน่ใจว่าเจ้าหน้าที่จะอนุญาตหรือไม่ ตอนนี้ก็คงทำได้แค่ทำใจ ใช้ชีวิตคนเดียวไปก่อน