
วันที่ 19 พ.ย. 69 โลกออนไลน์ แห่แชร์โพสต์ของผู้ใช้เฟซบุ๊ก “Weera Chearanaipanit” ที่โพสต์เล่าเหตุการณ์สุดประทับใจที่เกิดขึ้นภายในร้านสะดวกซื้อสาขาบ้านโคกกุง ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงน้ำใจและความใส่ใจที่อยู่นอกเหนือจากคู่มือการปฏิบัติงานว่า
ในคู่มือการปฏิบัติงานของร้านเซเว่น ไม่มีหน้าไหนเขียนไว้ว่า ถ้าตู้ ATM หน้าร้านกลืนเงินลูกค้า ต้องโทรหาใคร
ค่ำวันนั้น ร้านสาขาบ้านโคกกุงคนแน่นตามปกติ คิวหน้าเคาน์เตอร์ยาว เสียงเครื่องสแกนดังไม่หยุด ผมยืนอยู่ไม่ไกลตอนคุณแม่ท่านหนึ่งเดินเข้ามา มือยังกำบัตร ATM ไว้แน่น
"กดเงินแล้ว เงินออกมาแล้ว แต่ตู้มันดึงกลับเข้าไป" 500 บาท
สำหรับบางคนอาจเป็นแค่ตัวเลข แต่ดูจากสีหน้าคุณแม่ตอนนั้น เงินก้อนนี้มีที่ไปของมันอยู่แล้ว
น้องฝนยังสแกนของให้ลูกค้าคนถัดไปอยู่ แต่หันมาถามคุณแม่ทีละข้อ ใจเย็นมาก
"ตู้ที่หน้าร้านใช่ไหมคะแม่"
"ใช่"
"บัตรธนาคารอะไรคะ"
"กสิกร"
แล้วน้องก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ตู้ ATM หน้าร้านเป็นของธนาคารไทยพาณิชย์ น้องเลยโทรไปที่นั่นก่อน กดเปิดลำโพงแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างเครื่องคิดเงิน เพลงรอสายดังคลอไปกับเสียงสแกนบาร์โค้ด มือหนึ่งทอนเงินลูกค้า หูอีกข้างคอยฟังว่าเมื่อไหร่เจ้าหน้าที่จะรับสาย
ไม่ได้ปล่อยให้คุณแม่ยืนรอเฉยๆ และก็ไม่ได้ทิ้งลูกค้าที่ต่อคิวอยู่
พอสายติด คำตอบที่ได้คือ ทางไทยพาณิชย์ดำเนินการให้โดยตรงไม่ได้ ต้องติดต่อธนาคารเจ้าของบัญชี
ถ้าเป็นจังหวะนี้ จะพูดกับคุณแม่ว่า "แม่ลองไปติดต่อกสิกรเองนะคะ" ก็ไม่มีใครว่าอะไร เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ตั้งแต่แรก
น้องฝนไม่ได้พูดแบบนั้น
น้องโทรต่อไปที่กสิกรไทย เปิดลำโพงไว้เหมือนเดิม พอถึงขั้นตอนยืนยันตัวตนเจ้าของบัญชี ก็ยื่นโทรศัพท์ให้คุณแม่พูดเอง แล้วยืนข้างๆ คอยช่วยเรียบเรียงเหตุการณ์ให้เจ้าหน้าที่ฟังว่า ถอน 500 บาท ที่ตู้ไทยพาณิชย์ เงินออกมาแล้ว แต่ตู้ดึงกลับ ลูกค้าไม่ได้รับเงิน
เจ้าหน้าที่ขอเวลาตรวจสอบสักครู่ แล้วแจ้งว่ารับเรื่องไว้แล้ว คุณแม่ไม่ต้องเดินทางไปธนาคาร รอรับเงินคืนตามขั้นตอนได้เลย
น้องฝนวางสาย แล้วหันไปอธิบายให้คุณแม่ฟังอีกรอบ ช้าๆ ชัดๆ จนคุณแม่พยักหน้าไหล่ที่เกร็งอยู่ตั้งแต่เดินเข้าร้าน ค่อยๆ ลดลง
คุณแม่ดีใจมาก ขอบคุณน้องซ้ำแล้วซ้ำอีก แล้วถามขึ้นมาว่า
"มีค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ลูก"
"ไม่มีค่ะแม่ ยินดีให้บริการค่ะ"
คุณแม่ยังไม่ยอม หยิบเงินออกมายื่นให้ น้องฝนยิ้ม ส่ายหน้า แล้วดันมือคุณแม่กลับไปเบาๆ
ไม่รับ
บ่ายนั้นมีเงินที่ไปไม่ถึงมือคนอยู่สองครั้ง ครั้งแรกเพราะตู้ ATM ดึงกลับ ครั้งที่สองเพราะน้องฝนไม่ยอมรับ
ผมรู้จักน้องฝนมาพักใหญ่ น้องเกิดและโตที่นี่ เรียนเก่ง สอบติดคณะเกษตร มข. ได้ แต่สุดท้ายเรียนต่อไม่จบเพราะภาระค่าใช้จ่าย ทางเดินชีวิตเลยพาน้องมายืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านเรา
คนที่เคยต้องหยุดฝันเพราะเรื่องเงิน กลับเป็นคนที่ปฏิเสธเงินได้ง่ายที่สุดในวันนั้นบางคนอาจมองว่าเส้นทางของน้องคือความฝันที่ขาดตอน
แต่บ่ายวันนั้น ผมเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่เคยขาดตอนเลย
ไม่ใช่ว่าน้องรู้เบอร์โทรธนาคารดีกว่าใคร แต่น้องไม่ยอมหยุดจนกว่าจะติดต่อได้ เบอร์แรกไม่ได้ก็โทรเบอร์ที่สอง คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ายังไม่สบายใจ น้องก็ยังไม่วางมือเบอร์โทรประสานงานไม่มีอยู่ในคู่มือ ความใส่ใจก็ไม่มีในคู่มือเหมือนกัน
แต่ผมเชื่อว่า DNA ความดีเป็นเรื่องที่ติดต่อกันได้จริงๆ จากคนหนึ่งไปสู่อีกคนหนึ่ง จากเคาน์เตอร์ร้านเล็กๆ ที่บ้านโคกกุง ไปถึงคุณแม่คนหนึ่งที่เดินกลับบ้านพร้อมความสบายใจ
ในฐานะหัวหน้างาน ผมภูมิใจในตัวน้องมาก
Profile LINE น้องคือ FWan🌧️🌱 ที่พี่อ่านว่าฝัน ขอให้สำเร็จตามฝันทุกฝันนะครับ
ขอบคุณนะน้องฝน ที่ทำให้ร้านเราเป็นมากกว่าร้านสะดวกซื้อ 🙏
ใครเคยเจอพนักงานที่ช่วยเราเกินหน้าที่แบบนี้บ้าง มาเล่าให้ฟังหน่อยครับ
ท่ามกลางชาวเน็ตที่เข้ามาชื่นชม อาทิ น้องมีจิตใจดีมากนะคะ น้องจะไม่ช่วยเหลือก็ได้แต่น้องก็เลือกที่จะช่วยและช่วยจนสุดกำลัง ขอให้หนูเจริญก้าวหน้า พบเจอแต่คนดีๆสิ่งดีในชีวิตนะลูก, ดีใจที่ได้แวะเวียนมาอ่านเรื่องราวของคนดี, ขอชื่นชมในความมีน้ำใจ ของน้องมากคะ และขอให้น้องประสบความสำเร็จ ตามความฝันได้สำเร็จนะคะ เป็นต้น
Advertisement