
แอนดี้ & อ้วน : มีความสุขเป็นพ่อบ้านเป็นแม่บ้านที่เต็มตัวมาก เมื่อก่อนเราอยู่คอนโดใช่ไหม ก็จะเป็นอีกฟิวหนึ่ง ตอนนี้ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่ อยู่กันสามคน นานๆก็จะมีแม่ยายมาอยู่ด้วย มาช่วยดูแล“
อ้วน : ง่ายมากค่ะ แต่พอเขาเริ่มเดินก็จะซนหน่อย เราก็ผอมเลย เพราะเขาจะวิ่งแล้ว อะไรก็ต้องระวัง โดยเฉพาะปลั๊กไฟ ชอบมากเลยพวกปลั๊กไฟและพัดลม เหมือนเขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ แล้วมันอันตราย เราก็ต้องวิ่งตามตลอด
แอนดี้ : ผมอยากมีเพราะพอลูกโตแล้วเล่นคนเดียวก็สงสารเขา
แอนดี้ : ลักหลับสิครับ
แอนดี้ : ไม่รู้ผมมีเข็มขัดแล้วฟาดอย่างเดียว
อ้วน : คือจริง ๆ พี่อ้วนไปฟังคนอื่นมาเยอะ ว่าถ้าเรามีลูกแล้วเราจะรักเขามาก ตอนแรกก็อยากจะให้ลูกปากกัดตีนถีบรู้สึกเหมือนเราตอนเด็ก ๆ บ้าง แต่ปรากฏว่าทุกโมเมนต์ที่เราเบื่อ ๆ ว่าทำไมต้องตื่นแต่เช้ามาป้อนนมป้อนข้าว นอน 2 ทุ่ม เราเบื่อมากนะ แบบบางทีที่เราเหนื่อย ๆ แต่เอาเข้าจริง ๆ เราไม่มีพี่เลี้ยงเลยนะเพราะเราอยากที่จะอยู่กับเขา มันเกินไปเนอะ
แอนดี้ :
เขาเรียกว่าเก็บทุกอรรถรส
อ้วน : อย่างตอนนี้เขาเลิกดูดนิ้วแล้ว เราก็เลยรู้สึกว่าเขามีอะไรให้น่าค้นหาอยู่ตลอด อย่างเขาจะค่อย ๆ เริ่มเดิน เริ่มวิ่ง เริ่มเล่นสไลด์เดอร์ได้ คือทุกอย่างมันน่าตื่นเต้นไปหมด พอจะมีคนที่สอง แล้วถ้าเราพลาดแค่หนึ่งวันของเขา พูดแล้วจะร้องไห้
อ้วน : คิดว่ารอโตกว่านี้ดีกว่า
แอนดี้ : เอาน่า ลักหลับเดี๋ยวก็มา
แอนดี้ : ผมเป็นคนที่ไม่ชอบวางแผน ลุยก็ลุยเลย นี่ทีเดียวก็ติดเลย
แอนดี้ : อยากให้เป็นผู้หญิงนะ เพราะตั้งชื่อว่า อันน่า ไปแล้ว
อ้วน :
เราก็บอกเขาไปแล้วว่าถ้าอยากจะมีจริง ๆ เราทำให้เป็นผู้หญิงเถอะ เพราะทั้งสองครอบครัวลูกผู้ชายเยอะทั้งคู่
แอนดี้
: เขามีแฝดด้วยนะ ถ้าคนต่อไปได้แฝดก็จบเลย 3 คน
แอนดี้ & อ้วน : ได้หมด เพราะได้อองเดรย์มาก็เหมือนได้พรจากสวรรค์มาแล้ว
Advertisement