แม้อินเดียจะไม่มี “กล้วยแขก” แต่กล้วยทอดแบบไทยๆ ก็อาจได้แรงบันดาลใจมาจาก “ปีซังโกเร็ง”

กาลครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีมาแล้ว เราคงเคยได้ยินมุข Thailand Only ที่ว่า “ไปอินเดีย จะหาซื้อกล้วยแขก ไม่มีกล้วยแขกขาย” กันมาบ้าง และจากข้อมูลนั้นก็คงทำเอาหลายคนคิดไปว่า น่าจะมีแต่ประเทศไทยนี่แหละที่เอากล้วยมาทอดขายตามสี่แยก

งานนี้ก็คงฟันธงแบบนั้นไม่ได้เหมือนกันว่าอินเดียเองเขามีเมนูกล้วยทอดหรือเปล่า เพียงแต่ถ้าสงสัยว่าของแบบมีแค่ในบ้านเราหรือไม่ คงต้องบอกว่าไม่ใช่ เพราะในแถบอุษาคเนย์นี้ก็มีอะไรคล้ายๆ กันอยู่ไม่น้อย อย่างเช่นที่ Amarin TV จะขอพาทุกคนไปรู้จักกับ “ปีซังโกเร็ง” กล้วยทอดในแบบฉบับอินโดนีเซีย ที่อาจเป็นต้นแบบของกล้วยไทยด้วย

ปีซังโกเร็ง (pisang goreng) เป็นอาหารว่างของชาวอินโดนีเซียและมลายูชนิดหนึ่ง เป็นกล้วยทอดในน้ำมันเดือด โดยชุบกับแป้งคล้ายกับกล้วยแขกหรือกล้วยทอดของไทย ต่างกันเพียงไม่ใส่มะพร้าวและงา และทอดทั้งลูกโดยไม่ได้ฝาน และจัดเป็นอาหารที่หารับประทานง่าย ราคาถูก สามารถหาซื้อได้ตามข้างถนนหรือตามรถเข็นต่างๆ

ที่น่าสนใจคือ แต่เดิมนั้นปีซังโกเร็งมิใช่อาหารพื้นเมืองของท้องถิ่นแถบนี้ แต่เป็นชาวโปรตุเกสที่เข้ามาค้าขายในดินแดนแถบนี้เห็นว่ากล้วยเป็นพืชพื้นเมืองที่มีอยู่เป็นจำนวนมาก จึงนำมาชุบแป้งทอดรับประทานเป็นอาหารเช้า สันนิษฐานว่ากล้วยแขกหรือกล้วยทอดของไทยก็น่าจะมีที่มาจากปีซังโกเร็งด้วย

นอกจากนี้แล้วยังมีปีซังโกเร็งอีกชนิดหนึ่ง คือ ปีซังโมเลิน (pisang molen) คำว่า “โมเลิน” (molen) เป็นภาษาดัตช์แปลว่า “โม่” โดยหมายถึง แป้งโดที่ห่อไว้ด้านนอก ปีซังโมเลินเป็นปีซังโกเร็งชนิดหนึ่ง ที่ใช้แป้งห่อหุ้มกล้วยอยู่ด้านนอก จากนั้นจึงนำไปทอดทั้งลูกโดยไม่ต้องฝานให้บาง โดยแป้งที่ใช้ห่อทำมาจากแป้งสาลี, ไข่, น้ำตาลทราย, มาร์การีน และน้ำเย็น นวดผสมเข้าด้วยกัน จากนั้นรีดเป็นแผ่นบาง ๆ แล้วตัดเป็นเส้น แล้วนำมาห่อหุ้มกล้วยให้มิดด้วยการพับ โดยกล้วยที่ใช้ทอดจะใช้กล้วยน้ำว้าห่าม หั่นตามยาวแบ่งเป็น 4 ส่วน หากใช้กล้วยสุกเมื่อทอดออกมาแล้วจะเละไม่น่ารับประทาน

keyboard_arrow_up