‘โอ๊ค’ โพสต์ซัด ‘มีชัย’ คนเขียนกฎหมายเลี่ยงอยู่ใต้กฏหมาย แล้วประเทศจะเดินหน้าต่อยังไง

เมื่อวันที่ 18 พฤศจิกายนที่ผ่านมา ผู้สื่อข่าวได้รายงานว่า นายพานทองแท้ ชินวัตร ลูกชายนายทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ได้โพสต์ภาพข่าวที่ นายมีชัย ฤชุพันธุ์ อดีตประธานคณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ (กรธ.) ที่ได้ประกาศลาออกจากตำแหน่งนายกสภามหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์ หลังจาก คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ออกกฏหมาย ประกาศ ป.ป.ช.ฉบับล่าสุด เรื่องการยื่นแสดงบัญชีรายการทรัพย์สินและหนี้สิน โดยให้ข้าราชการทุกคน เตรียมยื่นบัญชีทรัพย์สินตามกฎหมาย ป.ป.ช. พร้อมกับระบุข้อความว่า…

ประเทศไทยจะเดินหน้าต่อไปอย่างไร เมื่อ “คนเขียนกฎหมาย เลี่ยงที่จะอยู่ภายใต้กฏหมายที่ตัวเองเขียน” ครับ

“คนร่างกฎหมาย ก็เปรียบเสมือน เชฟปรุงอาหาร”ที่ในเมื่อตัวเองยืนยันว่าอาหารที่ปรุงเองกับมือนั้น มีรสชาติกลมกล่อมและไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ หรือ “กินแล้วไม่ตาย” ตัวเองก็สมควรจะกล้ากินอาหารนั้นเป็นตัวอย่าง เพื่อให้ลูกค้าทั้งประเทศเชื่อมั่น และกล้าที่จะฝากท้องฝากสุขภาพไว้ด้วย

แต่ถ้าตัวพ่อครัวเองยังไม่กล้ากิน จนถึงขั้นยอมลาออกหนีกันหมดทั้งครัวแบบนี้ ลูกค้าทั้งหลายจะยังคงต้องให้ความไว้วางใจ ยอมที่จะกลืนกินมันเข้าไปอีกหรือ..?

นี่เราพูดถึงอาหารแค่จานเดียว ซึ่งก็คือกฎหมายลูกแค่ฉบับเดียวนะครับ แต่อาหารทั้งหมดที่พ่อครัวคณะนี้ปรุงทิ้งไว้ คือกฎหมายแม่ทั้งฉบับ ประกอบกับกฎหมายฉบับอื่นๆอีกนับไม่ถ้วน โดยตลอด 4 ปีครึ่งที่ฉีกรัฐธรรมนูญฉบับเดิมมานี่ พ่อครัวใหญ่คนเดิมกับคณะมือกฎหมายเดิมๆร่างไว้เรียบ น่าจะมีเป็นหลักร้อยฉบับ ที่เขียนเอาไว้เสร็จเรียบร้อยจนพร้อมเสริฟขึ้นโต๊ะทั้งหมดแล้ว

ว่ากันว่างบประมาณที่ใช้ในการออกกฎหมายทั้งหมดนี้ เป็นค่าเงินเดือน,เบี้ยเลี้ยง,เบี้ยประชุม,ดูงาน, ผ่านกฎหมาย ฯลฯ ไม่ใช่แค่หลักพันล้านบาทนะครับ จริงเท็จแค่ไหนไม่รู้ เดี๋ยวสื่อต่างๆคงจะสืบกันมาให้เราดู

ไม่มีใครรู้ว่า 4 ปีที่ผ่านมา พ่อครัวแต่ละคนมีเงินเพิ่มขึ้นเยอะขนาดไหน เพราะเขาไม่เคยเปิดเผยให้เรารู้ ไม่มีใครรู้เหตุผลว่าเหตุใดจึงไม่กล้าโชว์ทรัพย์สิน? หรือว่ามีเหตุผลอื่นใดนอกเหนือจากนี้กันแน่? จึงต้องยอมเสียหน้ายอมลาออกจากตำแหน่งพร้อมๆกัน แบบหัวซุกหัวซุนขนาดนี้

กฎหมายอาบยาพิษ ก็เหมือนกับการนำปลาปักเป้า(ฟุกุ) มาปรุงเป็นอาหารนั่นแหละครับ จะแน่ใจว่าพิษสงที่มีไม่ทำร้ายผู้บริโภค ก็ต่อเมื่อพ่อครัวกล้าที่จะพิสูจน์ ด้วยการหยิบชิ้นแรกขึ้นมากินโชว์ ให้ดูเป็นตัวอย่าง

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงตอนที่คุณพ่อพาไปกินปลาฟุกุ ถ้าตอนทำเสร็จแล้วนำมาเสริฟ เราลองให้พ่อครัวกินให้ดู ปรากฏว่าพ่อครัววิ่งหนีออกจากร้านกันหมด ไม่ยอมชิมกันสักคน ถ้าผมหยิบใส่ปากเข้าไปแล้ว ก็คงจะ “ถุยทิ้ง” หรือถ้าเผลอกลืนเข้าไปแล้ว คงต้องล้วงคอสำรอกออกมาให้หมด

หรือว่าเหตุการณ์นี้ เหมือนกับที่คุณพ่อผมเคยพูดไว้

“ต้นไม้พิษ ผลของมันจะแลดูน่ากินอย่างไร ก็ยังคงเป็นผลไม้พิษด้วยเสมอ”

อย่างนั้นหรือเปล่าครับ..?

keyboard_arrow_up